Pieśń do nieczynnych
Tym razem to my
w jednakowych uniformach
zostaliśmy zaatakowani
w drodze do pracy
we własnych mieszkaniach
z dzieckiem na ręku
przy straganie z pomidorami.
Nie byliśmy dyplomatami.
Nie mieliśmy tyle wdzięku,
by opóźnić zgon
Chorobę bralibyśmy w objęcia,
gdyby od niego
Nas uratowała.
Nie pytaliśmy dlaczego.
Większość z nas nie pytała,
a inni powiadali
nasze transparenty
mówią wszystko.
Na święty Walenty
rozpaliliśmy ognisko
i każdy transparent spłonął jak zeszyt,
bo nasi powiadali
nasze transparenty
one są całe
białe
Nasze tętnice są zbyt małe
krew burzy się nam w oczach
inni powiadali, żeśmy wilkołaki
że szukamy picia i strawy.
I oni mieli obawy!
Tak, szukaliśmy!
Lecz żadna z pikiet nie poskutkowała.
My z transparentem,
a oni - twoja tętnica zbyt mała.
I znikały litery powoli
co drugi kapuś wymazywał prawdę
Okulary zakładał na oczy krwiste.
Mówił: kocham
Myślał: błaznem jesteś - oczywiste.
I szliśmy tak przez miasto
spętani
dzieci raczkowały za nami wychudzone
pomidory na przecier zdeptane
wymówienia, jak białe gołębie
fruwały nad nami.
Co rusz - ktoś dostawał po gębie
za podniesiony z bruku wilgotny papieros
Inni powiadali - to obił go jeden z waszych
nasi tego nie ukrywali.
Kiedyś nas widziałeś:
z lufą przy głowie szliśmy
przez twoje miasto.
Witała nas wiosna soczysta
Żegnała katedra nadobna
Kolumną w objęcia Twoje szliśmy,
szara kolumna żałobna
jak do Mikołaja,
lecz bolało
bardziej, niż gdyby rózgą łajać
A podarunków nie było.
Powiedzcie
Powiedzcież nam od razu!
Lecz zmuszano nas do błądzenia
z głowami w dół
Słabsi szeptali: powiadomcie żonę
I zginali się w pół
Zaszeptał ktoś i złapał się za brzuch:
"Życie nieczynne jest to śmierć przed zgonem."
Goethe, Goethe niewdzięczniku!
Tyle jest biernych na świecie,
a Ty sprawiasz, że ulatuje im duch.